Home / اخبار تحقیقات و آزمایشات در زمینه ای.ال.اس / همسانی بیماری پی.ال.اس. و ای.ال.اس.

همسانی بیماری پی.ال.اس. و ای.ال.اس.

در مورد بیماری پی.ال.اس. (PLS)  در حال حاضر به ندرت مطالعه و تحقیقی انجام می گیرد. یکی از علت های اصلی کم کاری در این زمینه این است که این بیماری نرون حرکتی، جزو بیماری های بسیار نادر به شمار می رود.  به همین دلیل نیز بیماران کمتری برای تحقیق در این باره یافت می شوند.

دکتر بالینت د.وریس (Balint de Vries) پزشک پژوهشگر در بیمارستان آکادمیک اترخت در هلند است. دکتر د.وریس محور اصلی فعالیت های علمی خود در سال آینده را، به تحقیق و کسب دانش بیشتر در حیطه بیماری پی.ال.اس. اختصاص داده است.

 

دکتر بالینت د.وریس می گوید: در واقع بیماری پی.ال.اس. نوع محدودتری از بیماری ای.ال.اس. است.  در ای.ال.اس. به تدریج تمامی نرون های حرکتی بدن از کار می افتند. در حالیکه در پی.ال.اس. این از کار افتادگی به مغز محدود می ماند. نتیجه اینکه  طول عمر بیماران پی.ال.اس. بیشتر  از بیماران ای.ال.اس. می باشد. البته همچنان با کیفیت کمتر.

دکتر د. وریس قصد دارد نشان بدهد که پی.ال.اس. و ای.ال.اس در واقع به نوعی “برادر” یکدیگر هستند. فرضیه ای که در علم پزشکی هنوز قابل بحث است. تمرکز اصلی دکتر د.وریس در آینده به طور خاص بر روی مهارت های شناختی مانند “دقت و توجه” و “حافظه” در بیماران نرون های حرکتی، خواهد بود. او می گوید: من تاکنون مطالعات گسترده ای را زیر ذره بین برده ام. در این مطالعات تا کنون نشان داده شد که (frontotemporale dementia) دمانس فرونتوتمپورال “زوال عقل لوب گیجگاهی” که از جمله موجب عدم کنترل رفتار در بیمار می شود، در 15% از بیماران ای.ال.اس. و همچنین در بیماران پی.ال.اس. و بیماری پی.اس.ام.ای. مشاهده می گردد.

درمان یکسان

دکتر د. وریس اخیرا یافته هایش را به طور جامع در مورد شش بیمار پی.ال.اس. انتشار داده است. این یافته ها تاییدی است بر این نظریه که برخلاف آنچه که برخی از دانشمندان معتقدند، ای.ال.اس. و پی.ال.اس. دو بیماری متفاوت نیستند. بلکه این دو بیماری از یک سندروم مشابه، اما با علائم بالینی متفاوت می باشند. همینطور نتایج آزمایشات ام.آر.آی. جهت تعیین اختلالات  دمانس فرونتوتمپورال در هر دو بیماری یکسان بوده است.

د.وریس معتقد است که با توجه به همگونی های فراوان بین ای.ال.اس. و پی.ال.اس.، لازمست افراد مبتلا به این دو بیماری، چه از نظر روانی و چه از نظر جسمی، شیوه درمانی مشابهی دریافت کنند. در حال حاضر هنوز شیوه درمانی ویژه ای برای بیماران پی.ال.اس. وجود ندارد. تنها کاری که برای این بیماران (در هلند) انجام می گیرد اینست که آنها را به تیم های توانبخشی مانند فیزیوتراپی، ارگوتراپی و لوگوپدیست ارجاع می دهند.

این نتیجه گیری به معنای اینست که اگر در آینده برای بیماری ای.ال.اس. درمان و معالجه ای پیدا بشود، احتمالا برای بیماران پی.ال.اس نیز موثر خواهد بود.

نکاتی در مورد بیماری پی.ال.اس.

نخستین علائم این بیماری اغلب بعد از چهل سالگی در فرد بروز می کند. این بیماری منجر به سفت و منقبض شدن ماهیچه های دهان، پاها و دست ها می گردد. اغلب طول عمر این بیماران محدود نیست. هر چند به علت بیماری کیفیت زندگی آنها بشدت تنزل می یابد، اما آنها می توانند گاه حتی  به طور طبیعی عمر کنند. تشخیص این بیماری در مراحل بعدتر، گاها به ای.ال.اس. تغییر می کند.  آن زمانی است که  بیماری نه تنها در مغز بلکه در نخاغ نیز اختلال ایجاد کند و به آن آسیب برساند.

آنگونه که تخمین زده می شود در هلند چند صد نفر به بیماری پی.ال.اس. مبتلا می باشند.

وبسایت: ای.ال.اس ایران www.alsiran.com

ترجمه: فرح آل اسحاق

برگرفته از: مجله ای.ال.اس. در هلند ( شماره 2- ژوئن 2018)

 

بررسی کنید همچنین

سلول های عصبی مبتلا به ای.ال.اس. در آزمایشگاه

پروفسور پاسترکامپ: سلول های عصبی مبتلا به ای.ال.اس (ALS) در آزمایشگاه کشت می شوند. این شاید یک دیوانگی به نظر برسد اما در واقع این عمل به ما کمک می کند تا در مراحل بعدی درمان بیماری ای.ال.اس. را توسعه دهیم!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *