Home / رهنمودها و تجارب / فعالیت و تفریح

فعالیت و تفریح

      فعالیت و استراحت از نیازهای اساسی برای بیماران مبتلا به ای.ال.اس می باشد. برای آنها یک برنامه تمرینات روزانه توصیه می شود. انجام این تمرینات به طور روزانه موجب نرم نگه داشتن ماهیچه ها و مفاصل، خواهد شد. در طول دوران بیماری و به علت پیشرفت آن،  تمرینات روزانه بایستی با وضعیت بدن بیمار دائما تطبیق داده شود و نقش پرستار در این رابطه مهم است.

در شروع، به  بیماران ای.ال.اس  حرکات و تمرینات فعال تجویز می شود که آنها به تنهائی قادر به انجامش هستند. بعدها تمرینات پاسیو (غیرفعال) و کمک فعال (نیمه فعال) جایگزین آن می شوند. پرستار در انجام این حرکات کمک می کند و یا این حرکات را برای او انجام می دهد. پرستار باید تمرینات لازم را یاد بگیرد و در انجام روزانه تمرینات حضور داشته باشد. بیماران ای.ال.اس تشویق می شوند تا جایی که نیروی جسمی آنها اجازه می دهد، فعال باشند. ولی باید از خستگی بیش از حد اکیدا جلوگیری شود. خستگی بیش از حد باعث می شود که انرژی ای که باید صرف انجام کارهای ضروری و دلخواه بیمار بشود، صرف تامین انرژی برای رفع خستگی وی شود.

برای افرادی با پاهای ضعیف، عصا و واکر کمک مناسبی برای راه رفتن هستند. ولی در نهایت استفاده از صندلی چرخدار ضروری خواهد بود. لازم به تذکر است که صندلی چرخدار باید متناسب با شرایط فرد باشد. انواعی از صندلی چرخدار با تجهیزات مختلف می تواند کمک شایانی برای بیمار باشد. برای استفاده طولانی تر از صندلی چرخدار بهتر است با متخصص مربوطه مشورت شود. زیرا او از انواع مختلف موجود در بازار مطلع است. متخصص مربوطه می تواند به بیمار  و پرستار آموزش بدهد که چگونه از روی صندلی چرخدار به ماشین، صندلی معمولی یا تخت منتقل شود. گردش و برنامه های تفریحی در تقویت  روحیه و بشاش بودن همه افراد موثر است. بیشتر  مکان های عمومی مثل موزه ها، تئاترها و رستوران ها  مناسب افراد با صندلی چرخدار هستند. (مترجم: باید توجه داشت که نویسنده، شرایط محیط خودش را نوشته است)

    بیماران ای.ال.اس را باید تشویق کرد که بیشتر از خانه خارج شوند. چون آنها هم حق شرکت در محیطی دلپذیر و خوشایند را دارند.

در شروع، احتیاج چندانی به تغییر فعالیت های تفریحی بیمار نیست. برای بیماران ای.ال.اس که محدویت در حرکت دارند و ماهیچه های آنها ضعیف شده، امکاناتی برای استراحت و تفریح وجود دارد که آنها به همراه خانواده و دوستان خود می توانند انجام دهند. انواع تفریحات و  بازی هائی که روی میز انجام می شود از قبیل شطرنج، بازی با کارت و غیره به بیماران ای.ال.اس امکان  می دهد که در فعالیت های اجتماعی شرکت کنند. برای افردای که مشکل می توانند کارت را در دست نگه دارند، پایه های مخصوصی وجود دارد.

   بیماران ای.ال.اس می توانند با استفاده از وسایل کمکی نقاشی کنند، کتاب بنویسند و یا باغبانی کنند. آلترناتیو برای آنها می تواند دیدن تلویزیون، گوش دادن به رادیو و دستگاه های موسیقی و کتابهای گویا (کتابهائی که بصورت نوار ضبط شده اند و می توان به آنها گوش داد)، باشد. نکته مهم در انتخاب سرگرمی ها این است که بیمار قادر به انجام آن سرگرمی با دیگران باشد. بیماری ای.ال.اس می تواند احساس ایزوله بودن به فرد بدهد. بهترین کمک نزدیکان بیمار عبارت است از مصاحبت، گوش کردن، محبت و غیره . آنچه که مهم است اینست که هر تفریح یا فعالیتی که انتخاب می شود، بهتر است بطور جمعی و گروهی انجام شود. نکته حساس اینست که باید بتوان تشخیص داد که چه زمانی بیمار احتیاج به کمک دارد و چه زمانی می تواند مستقلا کاری را انجام دهد.

چند پیشنهاد برای حفظ تحرک بیمار

برای بیماران ای.ال.اس داشتن تمرینات  مناسب به منظور قوی کردن و حفظ قدرت ماهیچه هائی که هنوز آسیب ندیده اند و نرم نگه داشتن ماهیچه های آسیب دیده، لازم است. باید به این واقعیت توجه داشت که ماهیچه های آسیب دیده، دیگر قوی و تقویت نخواهند شد. برنامه های تمرینی مناسب می تواند خشکی مفاصل وماهیچه ها را به حداقل برساند. بیمار ای.ال.اس باید روزانه یکسری تمرینات مناسب در رابطه با مفاصل انجام دهد تا از خشکی و سفت شدن آنها جلوگیری کند. تمرینات می توانند بدن را حتی الامکان نرم و مفاصل را قابل حرکت نگه دارند.

تمرینات باید به طور سیستماتیک و مرتب انجام شوند. تمرینات مربوط به یک عضو با ترتیب مشخصی باید انجام شود تا نوبت به عضو بعدی برسد. بسیار حائز اهمیت است که بیمار ای.ال.اس یک برنامه مخصوص که  با نیازها و توانائی های فردی اش هماهنگ شده، داشته باشد.

نگه داشتن تعادل در میزان تمرینات

تمرینات باید به اندازه باشند تا از خستگی مفرط و درد جلوگیری شود. اگر به هر علتی درد و خستگی مفرط بوجود آمد، باید آن را با پزشک متخصص در میان گذاشت تا او تمرینات مناسب تری برای بیمار در نظر بگیرد.

تمرینات تفریحی

در صورت علاقمندی،  پیاده روی، دوچرخه سواری یا تمرین بر روی دوچرخه های ثابت در داخل منزل، یا شنا کردن را تا وقتی که سلامت و امنیت بیمار به خطر نیفتد،  می توان ادامه داد.

تمرینات فعال، نیمه فعال و غیرفعال

– تمرینات فعال: تمریناتی هستند که شخص مبتلا به ای.ال.اس بدون کمک دیگران و به طور مستقل می تواند انجام دهد. ماهیچه ها آمادگی انجام اینگونه حرکات را دارند. البته هر کسی  نمی تواند یک برنامه کامل تمرینات فعال را به طور مستقل انجام دهد.

– تمرینات نیمه فعال : ماهیچه هائی که فقط قسمتی از مفاصل را می توانند به حرکت درآورند،  احتیاج به یک برنامه تمرینات نیمه فعال دارند. یک کمک کننده می تواند این حرکت را همیاری کند. یا شیوه ای نشان دهد تا بیمار خودش توسط آن این حرکت را تمرین کند.

– تمرینات غیرفعال:  به طور کامل توسط یک فرد کمک کننده انجام می شود. چرا که ماهیچه های مربوطه قادر به هیچگونه حرکتی نیستند. کمک کننده ،مفاصل مربوط به عضو را حرکت می دهد. تمرینات غیرفعال، کار مفاصل را عهده دار می شوند نه کار ماهیچه ها را. کمک های یک  فیزیوتراپ می تواند بسیار موثر باشد.

چند پیشنهاد برای حرکات و تمرینات

– تمرینات باید به طور روزانه و مرتب انجام شوند. برای جلوگیری از خستگی مفرط می توان یکسری کامل تمرینات را به چند قسمت تقسیم کرد و در زمان های مختلف در طول روز انجام داد.

– حتی الامکان از تمرینات فعال که بیمار به طور مستقل می تواند انجام دهد، استفاده شود. زیرا در مراحل پیشرفته تر بیماری باید از انواع دیگر تمرینات، یعنی نیمه فعال و غیرفعال استفاده شود. فیزیوتراپ  می تواند به تعیین حد و اندازه حرکات و تمرینات کمک موثری کند.

– متخصص مربوطه می تواند تعیین کند که در صورت داشتن یک روز شلوغ، کدام تمرینات و حرکات از اهمیت بیشتری برخوردار هستند و آنها را حتما باید انجام داد.

– بعضی از حرکات می توانند نشسته یا حتی خوابیده انجام شوند. تمرینات غیرفعال معمولا در حالت خوابیده انجام می گیرند. حتی در این موارد هم متخصص می تواند تعیین کند که کدام  تمرینات مهم تر هستند.

– تمرینی که باعث خستگی  یا درد می شود، باید بلافاصله متوقف گردد.

طرز قرار گرفتن بدن

اگر ماهیچه هائی که مربوط به حفظ شکل و حالت بدن فرد می باشند، ضعیف شده باشند می توانند باعث ناراحتی در کمر، گردن و  ناحیه شانه بشوند. بالش های مخصوص برای زیر کمر و پشت و همچنین باندهای کمکی مخصوص برای گردن، وجود دارند که استفاده از آنها باعث می شود که حالت و شکل درست در حین نشستن حفظ شود و بیمار احساس راحتی کند. ممکن است لازم باشد که بیمار کمی به عقب تکیه دهد و یا از گردن بندهای طبی  استفاده کند تا بتواند به شکل مناسبی بنشیند. متخصص مربوطه می تواند در این زمینه نیز کمک شایانی در انتخاب وسایل کمکی باشد.

ترجمه: فرح شریعت

www.alsiran.com

بررسی کنید همچنین

حفظ روابط خصوصی در دوران بیماری ای.ال.اس.

کارشناسان معتقدند که حفظ تماس و ارتباط با یکدیگر کلیدی است برای شناخت نقشهای دگرگون شده و همچنین تنظیم فعالیتهایی که به اطرافیان و خود بیمار این امکان میدهند که روابط شان را تقویت کنند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *